Wat legden we samen al een weg af. Soms vlot en zonnig, langs zwaaiend lang gras vol kleurrijke bloemen. Soms moeizaam en modderig, met pijnlijk striemende regen in onze ogen. Steil en hobbelig. Bergop en bergaf. Onontgonnen en overwoekerd. Vaak op privéterrein en eigen risico.

Wat hebben we al veel stappen gezet. Soms ook eentje achteruit. Maar langzaam dichter bij elkaar. We zijn samen onderweg, en dat is misschien wel mooier dan de bestemming. Moeder en dochter. Elk met hun eigen rugzak. Elk met generaties die voorgaan en volgen. Ze blazen als wind in onze rug, of tegen ons gezicht. Ze zijn de stevige aarde waar we op stappen, of soms te diep in zakken. Ze schonken ons het leven, waardoor we voor het leven verbonden zijn.

Waar onze stappen ons ook brengen, onze sporen lopen in elkaar. Soms wat dichter, soms wat verder. Soms volg ik, soms volg jij. Maar je voelt altijd dichtbij.

Bedankt moeder.

(foto door @nelewattyphotography)