> Een mooi gemist. De zon piept met haar lange goudgele wimpers door de blaadjes van de bomen. Dit ochtendritueel opent mijn blik. Kleurt mijn dag. Want naast een grijze rit op de autostrade schittert een dikke wolk magie. Het groen laat de laatste ochtendnevel zachtjes varen. Het geel brengt het helste hemelblauw naar boven. Er dobberen wat roze wolken rond – en dan bedoel ik niet alleen aan de horizon. Een mooi plaatje, hier ingekaderd door lichtgevoelig talent Bart Heirweg.

 
> Eten om te weten. Mensen vragen soms hoe we thuis vertelden dat ik zwanger was. Mijn ouders kwamen het te weten door samen iets met ons te eten. Mijn vader is zot van zoet, dus bakten we een bananentaart met een heerlijk toepasselijke chocoladeboodschap – hij noemt mijn broer zijn koters vaak ‘die kleine apen’. Mijn moeder smulde van de verrassing tijdens een overvol bord pasta – of eerder erna. Want onder haar hoofdgerecht zat een kinderlijke boodschap verstopt in porseleinstift.

> Back to Australia. Hij is nu een paar maanden in België, maar gaat binnenkort terug naar Australië. Of Nieuw-Zeeland. Of India. Mijn middelste broer, de ontdekkingsreiziger met de wereld aan zijn voeten. Het voelt nochtans zo goed om hem weer dicht bij ons te hebben – zo vertrouwd om samen te keuvelen, knabbelen en knuffelen. En al lijkt zijn vlucht plots zo pijnlijk dichtbij … afscheid nemen lukt nog niet. Want pas als de tijd genadeloos tussen je vingers tikt, pompen de seconden nog sneller dan je hart.

> Een cadeau dat blijft plakken. Wat doe je je moeder na al die jaren nog cadeau voor haar verjaardag? Iets dat aantrekt … blijft hangen … en mooie herinneringen oproept. Een pot magneetverf dus! Zonder dat je erbij vertelt dat er nog magneetfoto’s volgen die haar echte, schone en kleine kinderen omlijsten. Om de verrassing compleet te maken, steken we haar muur in toffe tafereeltegels als ze een weekendje uit huis is. En het resultaat? Dat zal voor altijd blijven plakken.

 
> Zwangerschapsklap. Het is onvermijdelijk: eens mensen weten dat je zwanger bent, zit de kans er dik in dat ze spontaan hun eigen baby- of bevallingsboekje te buiten gaan: van romantische komedies tot langdradige autobiografieën en bloederige horrorverhalen. Niet dat het mij stoort of afschrikt … het valt gewoon op. Eens je op het moederschap belandt, willen lotgenoten door het verleden bladeren en gemeenschappelijk stof doen opwaaien. Het zijn dan ook indrukwekkende hoofdstukken in je leven: een zwangerschap, een kind en ja … ook een bevalling.

> Tekenen voor het leven. Er zit een kindje in mijn buik hoofd dat er graag uit wil. De wijde fantasiewereld in. Het heeft gewoon een duw nodig onder zijn ter-plaatse-blijven-schommelen-kont. Daarom tekende ik voor de les ‘Van kinderboek tot young adult’ bij Wisper: vijf woensdagavonden schrijven en tips binnenrijven. Met hopelijk een verhaal in kinderschoenen als resultaat. En veel zin(nen) om neer te pennen. Wie de plaatjes zal maken? Mijn oudste broer, de tekenaar. In onze wildste grotemensendromen.

BewarenBewaren