> Klein geluk. Dromerig, zweverig, geitenwollensokkerig. Noem het zoals je wilt, maar ik ben fan van het magazine Flow. Hun gevoelige oog, hun grafische neus, hun eerlijke mond: me like! Ik slenter graag door hun gedachtegang om wat klein geluk binnen te laten in mijn bovenkamer. Hun scheurkalender is dan ook de eerste bladzijde die ik elke morgen omsla.

> Mag het een beetje meer zijn? Kleine Kobe is geboren, het zoontje van mijn beste vriendin: 4150 gram extreem fijne vleeswaren. Een mini monstertje, verpakt in een wollige pyjama. Om op te eten! En niet te fragiel om beet te nemen. Want ik krijg het vaak warm van een boorling op mijn arm – of van de scannende blikken rond mij die mijn aangeboren moedertalent checken. Het mag dus gerust wat meer zijn: zo’n stevig brokje kan tenminste tegen een schokje.

> Moeder Natuur. Samen op wandel door de Bourgoyen. Pijn krijgen in je nek omdat je petekind er de hele tijd in zit. Pijn verbijten in je nek omdat je petekind er de hele tijd in wíl zitten. Krulletjes draaiend in je haar. Zijn handen warmend aan je oren. Geboeid luisterend naar je verhaal over de fuut en de meerkoet. Family love: het zit in je natuur. En als mijn metergevoel hem gelukkig maakt, haal ik met veel plezier wat nekproblemen op mijn hals.

> Zet uw masker maar op en verberg uwe kop … zodat niemand kan zien of je Sven bent of Rien. Ons goed voornemen voor 2016? De bovenverdieping afwerken – met Sven in de hoofdrol. Aangezien we al een jaar in ons half werfhuis wonen, was daar eerst een halve volksverhuis voor nodig. En dan ontdek je schatten op een onafgewerkte zolder. Zoals de verkleedkoffer, die zelfs een oude doos omtovert tot een klein kind.

> Toegewijd schrijver. Wat ik zo leuk vind aan mijn job? Gepassioneerde mensen een stem geven op papier. Van een gebeten hondentrainer tot een warme koffiebrander of een therapeut die zingeving zoekt: ik wissel constant van jasje om teksten in het juiste kleedje te steken – de Jani Kazaltzis van de branche zeg maar. Een taalstylist … die geen probleem heeft met rendieroortjes. Fabilous deer colleague!

> Meer klein geluk. Hoe lief hij metej brult. Hoe zijn mondhoek naar boven krult als ik op het toneel verschijn. Hoe enthousiast hij zijn nieuwe spullen en kunstjes showt. Hoe – vraag ik mij af – hoe verovert iemand je hart in zo’n korte tijd? Kinderen zijn kunstenaars. En met hun kleine penseelstreekjes kaderen ze de mooiste momenten in. Ceci n’est pas un enfant.