> De tijd vliegt. Een jaar al. Eén jaar. En je kan je niet meer inbeelden hoe het zonder was. De tijd gaat ongelooflijk snel. En wij hollen erachter aan. Getiktakt om alles rond te krijgen, om niets te missen, om overvol te leven. Gelukkig zijn er momenten om af en toe even stil te staan. Voor de tijd van je leven. Voor de jarige. Voor de foto. Gelukkige verjaardag Jeanne! Jouw peters vinden jou duidelijk om op te eten.

> Boek: je ticket naar een andere wereld. Vakantie. Het uitgelezen moment om wat meer te lezen. Zak zalig weg in je zetel, leg je languit in het gras en lees je weg van de wereld. Sla een boek open en maak deel uit van een ander gezin, dwaal rond door een vreemde stad en leer bij over het leven. Het gebeurt te weinig. Al wil ik altijd meer, als ik een goed boek uitheb. Alle tips zijn dus welkom.

> Ja ja. Setting: op de hippie trouw van Sven zijn tante. “Willen jullie eigenlijk niet trouwen?” Goh. Heel plezant wel, zo’n feestje, maar trouwen… het is zo niet echt ons ding – kinderen van gescheiden ouders zijnde. Maar zeg nooit nooit. Misschien. Ooit. Als we na problematische pagadders nog altijd voor elkaar kiezen. Als we ouder zijn en zelf een feestje moeten organiseren om nog eens lös zu gehen. Of als ik niet anders kan dan met tranen en getuite lippen “ja” prevelen als Sven onverwachts intiem op de knieën gaat. Nee, dit is geen aanzoek :)

> Boeken toe. Soms is het tijd voor een nieuw hoofdstuk in je leven. In mijn geval: ander werk. Niet dat ik mijn job niet graag doe, integendeel. Het was tijd voor nieuwe energie, nieuwe impulsen, een nieuwe omgeving. Een sprong in het diepe, waar mijn hart zowel vreugdedansjes als chaotische tuimelingen van maakt. Een nieuw verhaal maakt mij altijd onzeker. En afscheid nemen doet altijd pijn. Gelukkig kan ik teruggrijpen naar dit inspirerende – team effort – zomerzakboekje, al wordt het misschien af en toe met een zakdoekje. Bedankt voor de mooie momenten lieve Linkers.

> De kop is eraf. Mijn broer vroeg of ik wou. Ik zei ja. Overtuigd, met een zweempje twijfel. Intussen is mijn eerste trouw een feit: we schoten hem samen met onze Canon. Indrukwekkend wel, fotograaf zijn op zo’n unieke dag. Een kans die je moet grijpen, net als de mooie momenten die zich in sneltempo voor je (digitale) oog afspelen. De druk van het juiste moment weegt – net als die zware 60D met zoomlens, aaw mijn hand – maar geeft tegelijk iets extra. Als je alle elementen juist krijgt – instelling, licht, compositie, sfeer – schrijf je magie. En tover je automatisch een lach tevoorschijn, al was het maar op je eigen gezicht.

> Te grijs. Vandaag ging ik de sprong wagen: uit een vliegtuig in Cerfontaine. De hemel besliste er spijtig genoeg anders over: cloudy, with no chance of meatballs. Het was te bewolkt om uit een gat in de lucht te springen. We vullen de leegte met een waardig alternatief: il est clair que le gris est noir, de tijdelijke tentoonstelling van Stephan Vanfleteren in het fotomuseum van Charleroi. Mooi, soms zelfs heel mooi. Maar veel, soms zelfs te veel. Het geldt duidelijk niet alleen voor tekst, dus beste museuminrichters: kill your darlings.

> Het zonnetje uit huis. Mijn favoriete plekje buiten: vooraan op ons terras. Gezellig, aan de straatkant, met zicht op de maïs. Mensen moeten vaker vooraan huizen. Het creëert wat meer openheid. Oke: wie op straat loopt, ziet je zitten. Maar so what? Het enige wat ze kunnen denken is hoe gezellig het er uitziet. Met wat spontaan geluk, stopt er iemand die je kent. Of niet kent. Of blijft je collega plakken met zijn lief voor een BBQ op een Westrems terras waar de zon vaak schijnt. Ja, rechts ligt een kat die zo trouw is als een hond. En ja, links staat een varken te drogen in papier-maché dat dient als peñata voor een trouwfeest – wat by the way mislukte wegens implodering.

> Fotofreaks. Wat mensen niet riskeren voor een unieke foto. Dat hebben we ons vaak afgevraagd op reis: op de rand van een klif zitten, over de rand van een klif pissen of halsbrekende toeren uithalen om op een riskant stukje steen te staan. Alsof een beeld minder mooi is als het er minder gevaarlijk uitziet. Ik zal eens iets zeggen é: te dicht tegen de rand plakken is meestal net minder mooi op foto. Neh :)

> The little (linkerbovenhoek) things in life. Je ziet ze of je ziet ze niet: krekels. Al kon ik het even goed over de kleine dingen des levens hebben. Ik vind het geniaal. Hoe een alledaags tafereel plots een andere sprong maakt. Terwijl oma en kleinzoon genieten van hun tête-à-tête, geniet meneer krekel van zijn privé terras-tête. Heerlijk toch. Je hoeft een lach niet altijd ver te zoeken.

> Volleybalstageweekend en al. Het is niet de eerste keer dat ik het zeg, en het zal niet de laatste keer zijn: een ploegsport is iets aparts. Er kruipt ongelooflijk veel tijd in, maar je krijgt er zo veel van terug. Niets zo leuk als een bende vrolijke vrouwen samen die drie keer per week liefde en leed delen. Goed voor de fun, goed voor de moraal, goed voor de lijn. Volleybal is de max! En vrouwenvolleybal nog meer ;)

> Een beetje (kinesi)therapie. Blessures. Die horen nu eenmaal bij topsport. Of dat is toch het excuus om mijn sportbejaarde leeftijd te verklaren, die ik al op 30 bereikte – lacht nu groen. Wat ik heb? “Een bird met een g: een GIRD.” Het klonk nog schattig toen mijn kine vriendin het uitlegde. Dr Google nam de gevleugelde magie snel weg: rotatieproblemen en krachtverlies in mijn schouder. Dat betekent niet voluit gaan op training en pijn afzien bij de kine. Maar ach, zo train ik mijn tongspieren toch drie keer extra per week op ons (kinesi)therapie-uurtje.

> Vader en petekind. No words needed.

BewarenBewaren