Lunchpauze aan de vijver…

Even onder een boom zitten kan deugd doen.
Vlij je rug tegen een stevige stam. Val met je gat in de boterbloemen. Voel insecten spinnen op je arm. De wind die in je haren schommelt. En drijf mee op het ritme van het kabbelende water waar je naar staart. Als een stroboscoop die flikkert in de zon en je bewegingen vertraagt.

Wankel water.
Het lijkt wel uit te lopen.
Alsof je door een traan kijkt in je oog.

Reflecties vertroebelen in het wateroppervlak.
Al helpt dat soms om helderder te zien. Op een bepaald punt focussen werkt hypnotiserend. Zoals de emmer wemelende wormen bij het loze vissertje langs de oever. Aan de oppervlakte zie je helemaal iets anders dan wanneer je er een gedachtenwormpje uitpikt.

Het leven vaart voort, het jouwe staat even stil.
De paradox schept rust. De wereld stopt niet met draaien omdat jij doordraait. Hij verdrinkt niet omdat er chaos heerst in jouw bol. Duizenden mensen zaten er voor jou.

Onder een boom.
Mijmerend, creërend, lerend.
Daar groeien mooie dingen uit.

Bomen brengen verlichting.
Veilige reuzen die er altijd zijn. In tegenstelling tot mensen. Die verhuizen al eens naar een andere pot nat, om het deksel op de neus te krijgen of net opnieuw te aarden. Om een onbekende tak van zichzelf te bewandelen. De wortel van verandering.

Boom!
The wind of change.
You win some. You lose some.

Bij elk verlies valt iets te winnen.

Van job veranderen.
Een mens wordt er zowaar filosofisch van.

“Trees are always a relief, after people.” David Mitchell, schrijver

BewarenBewaren