> Bekerkampioen, olé olé. Le coupe du monde de la Flandre-Orientale de volleyball. Een hele mond vol. Tintelend van de schuimwijn. Recht uit onze bruisende beker waar, toeval of niet, precies één fles cava in past – we probeerden meerdere flessen om zeker te zijn. Ploeglijk verdiend, zusterlijk gedeeld. Gelukkig braken we al wat brood aan tafel ‘s morgens. Zo’n overwinning om 12u ’s middags stijgt snel naar je hoofd. Al kan die coupe du cava er ook voor iets tussen zitten. Tipsy, topdag, topteam. Real Wetteren hop hop!
> Een terras en gras, olé olé. Wij haalden onze groene vingers boven, de dierenarts zijn tondeuse. Dit is het resulaat: vers gezaaid gras (binnenkort ziet het groener dan aan de overkant), zelf geplante beukenhaag, improvisoir getegeld terras en – de dierenarts deed toch nog iets – een tot op het vel geschoren poes. Nu maar hopen dat alles snel schiet, hoewel zo’n gemillimitereerde kat wel gemakkelijk is. Grappig ook. Net als de blik van voorbijgangers die ons spotten op het schattigste terrasje van het hele dorp… dat vier straten telt. Spring gerust eens binnen – of zeg ik beter buiten – als je passeert!
> Pigeon swag. Duiven zijn zalig – klik hier maar voor bewijs. Ooit zag ik er een overstappen op een zebrapad. Niemand keek om, ik kreeg kraaienpootjes van het lachen. Alleen al hoe hun bling bling-kop heen en weer beweegt bij elke poot die ze verzetten. Met de juiste beat onder: gegarandeerd de nieuwste YouTube-topper. Deze zeskoppige duivenbende spotte ik in De Muide, waar ze samenhokten in een zijstraatje. Iemand lokte ze met maïskruimels naar de voordeur. Je mag zelf uitmaken of dit was uit sympathie of om ze met rode wijn in de oven te duwen. Des duivels!
> Als het petekindje op bezoek komt. Geef hem een lepel en een kom of ‘pam’ en hij voelt zich de chef te rijk. Ongelooflijk hoe kinderen zich amuseren met kleine dingen. Ongelooflijk ook hoeveel groter ons geduld is met die minimensjes. Zeker als ze uit dezelfde pot familienat komen. Moest een volwassene zoveel lawaai maken met een pan, krijgt hij het deksel direct op de neus. Bij die kleine spruiten – of toch bij mijn petekindje – kookt je hart over van liefde. Note to self: behandel volwassenen misschien wat meer als kleine kinderen.
> Net niet. Goeie beelden volgen de wetten van de natuur: de sterkste leven voort, zoals de plaatjes van National Geographic-fotograaf Steve McCurry. Voor je bij het zien van deze foto’s ten prooi valt aan faalangst en okselvijvers waar the big five in kunnen verdrinken: please don’t panic. Wat kijkers vaak vergeten is dat er heel wat beelden sneuvelen voor de winnaar triomfeert. En dat de fotograaf soms zelf de duimen en wijsvinger moet leggen voor wat hij op het oog heeft. Zo lag grootmoemoe hierboven heerlijk voorbijgangers te bingewatchen in de avondzon. Haar kin rustend op haar armen die gekruist over haar dubbel balkon hingen. Ik pak mijn fototoestel en trek. Zij pakt mij in snelheid en trekt zich terug. Anders plakte deze voorgevel nu aan mijn mememory wall.
> Contrast. Altijd mooi op foto. Zoals Rome, waar ik net op citytrip was: groots, beeldig, schilderachtig schoon. De pracht en praal vliegt je om de oren bij elke kerk waar je binnengaapt. En dat zijn er véél! Ik wil de non niet uithangen maar maak mijn dopers voor een keer graag trots: laat die heilige huisjes onderdak bieden aan de armen. Of schenk een deel van de 25.000 dagelijks betalende Vaticaanbezoekers aan de zwervers. Het is misschien niet zo eenvoudig als ik hier afschilder, en ik weet dat daklozen bij grootsteden horen, maar in Rome – het paaps paradijs – valt het contrast mij extra zwaar. Hoe kan een katholiek kapitein geloofwaardig overkomen als waardevolle gebouwen meer aandacht krijgen dan fundamentele waarden? Sorry dopers, misschien stel ik toch weer teleur. Kruis erover? Contrast dus. Altijd mooi op foto, niet altijd in het echt.
Rien Mertens 