Soms zou ik wel eens durven. Zo stiekem even zweven. In mijn hoofd. Heel lichtjes, bijna onzichtbaar. Als een zachte zucht die zich alleen toont als het koud is buiten. De laatste lucht in een heliumballon, die met wat wind uit de juiste hoek nog even boven zichzelf uitstijgt. “Zo’n vlotte pen. Je bent echt goed. Wat een talent. Doe er iets mee! Nooit gedacht aan een boek?” Bedankt, bedankt, echt 1000 maal dank, allemaal! Ik ga niet liegen, die lieve woordenregen doet ontzéttend veel deugd. Maar hoe graag ik mijn gat ook in die zachtroze wolk zou willen parkeren, die verdomde eenenveertig blijft liever op de grond.

Toch. Soms zou ik wel eens brullen. Zo in het wilde weg: “Wereld, waar zit je? Hier ben ik. Hier!” Tot mijn echo weerkaatst op die indrukwékkende blogberg. En als een sneeuwbal terugrolt in mijn gezicht. Mijn mond valt er wijd van open. Al dat leesvoer! In hapklare blogjes. Bij momenten zo eerlijk herkenbaar, zo gigantisch grappig en op zo’n hoog niveau geschreven. Vind ik. Soms betrap ik mezelf met een smile achter mijn scherm én mijn oren. Knik ik gewillig mee met uitmuntende vondsten, zoals die negerspaarpotjes op de toonbank vroeger. Of ween ik stilletjes in mijn hoofd, vaak ook van het lachen. Leve de scherpe pennen die als een chefmes door het hardste vel snijden! Al durven ze in mijn handen wel eens onbedoeld dat zacht zwevend ballonnetje doorprikken…

Soit, hier zijn ze: my favourite five. In het Nederlands, in willekeurige volgorde, en in de running om samen eens een kop koffie te gaan drinken… bij deze ;)

Lenalena est là
Ik kreeg deze tip van de vrouw van mijn neef, een heel goeie fotografe for the record. Ze zei dat een blog voor haar over alles mocht gaan, als het maar grappig was. Bij deze blogpost over tepels, rolden de hare over de vloer van het lachen. Die las ik dan ook als eerste. En ik deed er direct een paar bij… Aanstekelijk. Lena combineert de juiste woorden met de juiste timing. Een rauw gevoel voor humor met een smeuïg zachtgekookt kantje. Ja, dat vond ik al voor ik iets las over haar zware verleden, dat eigenlijk geen reet uitmaakt, maar alles wel nog indrukwekkender maakt. Zot wijf!

Tim den Besten
Blijkbaar de enige mannelijke blog in mijn lijst. Zelf ontdekt, via via via… dat ik het niet meer weet. Deze Nederlandse mallerd schrijft onder meer columns voor VPRO en heeft zijn achternaam niet gestolen. Hij is echt den besten in het hilarisch pijnlijk analyseren van mensen en situaties. Zoals quinoakutten. Of thuis. Zei ik al dat ik hem ongelooflijk grappig vind? Al voel je dat er achter die karaktervolle clownscopy ook heel wat complexe inhoud schuilt. Soms wou ik dat mijn hersenen in dezelfde circusschool of turnclub zaten als de zijne, dan konden we samen zotte sprongen maken. Op de dikke mat, en af en toe op ons gezicht.

Anke schrijft het neer
Dit geniaal dik-lelijk-wijf (haar woorden!) staat nog maar sinds kort in mijn hier-kom-ik-zeker-af-en-toe-eens-kijken-lijstje. Vierentwintig is deze jongedame. Maar dat merk je niet als je haar blog leest. Een volwassen kijk. Een literair accent. Een rijke woordenschat, aangevuld met pareltjes van eigen kweek. Hoorde jij al van een recyclage-Romeo? Ik ook niet. Al zie ik direct de Wikipedia voor mij. Dat doen haar woorden en zinnen met je. Terwijl je ze leest, speelt de bijhorende film zich voor je ogen af. Met in de kantlijn nog voldoende ruimte voor je eigen droedels en fantasie.

Tales from the Crib 
The godmother van de Belgische blogwereld, en terecht een klassieker. Ze draait al meer dan 11 jaar mee. Toch leerde ik haar pas vorig jaar kennen *shame on me*, dankzij het totally my cup of tea–blogboek dat ze op de markt bracht. Haar teksten zijn als een perfect stukje cake: luchtig, maar een kunst om te maken. Haar boek, haar columns, haar blog. Ze hebben het effect van een goede natuurdocumentaire: als je er toevallig op terechtkomt, blijf je hangen. Gehypnotiseerd door de aangename stem die spreekt, getriggerd om te weten hoe het leven in Cribland eraan toegaat… What’s next on TFTC? Ik ben trouwe kijker.

Inkelspielchen
Deze dame leerde ik kennen dankzij haar espn. Pardon? Ja, ze schreef een pakkende post over haar poep voor Charlie magazine. Het was er badonkadonk op. En zo pent ze er wel meer. Eerlijk en recht voor de raap. Zo vlot als een heerlijke cocktail die te makkelijk binnengaat en je giechelend en bedwelmd achterlaat nadat je te gulzig aan het rietje hebt gelurkt. Nog eentje graag! Al hoeft het niet altijd hihi haha te zijn. Ze durft haar espn al eens neerplanten op de klachtenbank. Niet om schaamteloos te klagen. Wel om mensen uit te nodigen naast haar te komen zitten, en een digitale arm om hun eenzame schouders te slaan.

Voilà. Deze big five spotte ik al. Uiteraard zijn er nog oneindig veel andere mooie blogcontinenten… Deel gerust je tips! Dan ga ik zeker eens toeristje spelen. Klik klik!

BewarenBewaren