Laat ons ne keer zot doen! Twee plaatjes voor de prijs van geen. Nee, ik kon niet kiezen – surprise, surprise! En ja, ik doe het vooral voor jullie dubbel kijkgenot. Met de grote k van kijk, kijk… een nieuwe post. Februari in 12 kliekjes, 6 klakjes – het slaat op niets, maar het moest met een k beginnen. Klaar? Kommerin!

> Ons huis. Een op drie. Zoveel mensen gaan blijkbaar uit elkaar tijdens of na het (ver)bouwen, liet ik mij wijsmaken… Wij lachten slap om die harde cijfers. Maakten zelfs plezier in de meest penibele situaties: op een überhete zomerdag, op een nog hetere zolder, zonder ramen, waar we onhandelbaar luchtdicht papier heel precies moesten afmeten en omhoog nieten aan ons plafond. Klein detail: dat papier was geïmpregneerd met ammoniak. Alsof onze geurende okselpitten nog niet genoeg waren? Het kostte ons veel zweet. En tranen, soms van geluk, soms van verdriet. Het vraagt wat van een mens, zo’n huis bouwen. Eens je eraan begint, draai je door in de molen van administratie, banken, aannemers en miserie – al moet ik toegeven dat mijn mannelijke wederhelft het overgrootste deel voor onze rekening nam, merci beeb! Bouwen suckt. In de zin dat het je leegzuigt. Zonder dat je het goed beseft, keldert je energiepeil. Na elke aannemer een streepje minder. Het is cliché, waarschijnlijk omdat het waar is: er zijn weinig aannemers waar het aangenaam en goed mee werken is. De aannemersschool mag dringend investeren in de vakken ‘mails beantwoorden’, ‘komen opdagen’ en ‘je woord houden’. Tuurlijk zijn er stielmannen waar we tevreden over zijn! Spijtig genoeg de minderheid. En toch. Het is het waard, als je door de bakstenen het huis eindelijk ziet. Als je ’s morgens in een krakende pistolet bijt met de zon op je bord en je smoel. Als je ’s middags een koffietje drinkt, dampend uit zo’n mooie mok, opgeborgen in zo’n karaktervolle vintagekast die je via Kapaza op de kop tikte. Als je ’s avonds in de zetel zakt die je gratis kreeg van je tante, waarvoor danke. De zetel. Op de vloer. De vloer waar je drie bedrieglijk pijnlijke lagen isolatieplaten – ja, de toplaag bleek van glaswol – in elkaar hebt gepuzzeld, waar de aannemer te weinig centimeters chape op stortte en waar de bouwheren dus nog gipsvezelplaten voor moesten zoeken, bestellen, betalen, zagen, uitladen, klikken, vijzen en opruimen *grmbl*… Met momenten voelt het als The Block. Aan je been. Moest ik voor de start geweten hebben wat ik nu weet, zou ik er misschien niet voor tekenen. Nu – 16 seizoenen later – is het een huis. En niet zomaar een. Dat van ons, als je de lening bij de bank even vergeet. Van de onderste baksteen tot de bovenste tegelpan. Muren die naast toekomst ook geschiedenis dragen. Een eigen huis. Ik kon mij lang niet voorstellen hoe het zou zijn. Hoe het zou voelen. Nu kan ik mij niet meer voorstellen hoe het zou zijn of voelen zonder. Home my god?!

> Led there be light. Ja, ik weet dat er een fout staat in mijn titel. Dat was bij wijze van grap. Lachen, gieren, brullen. Het Lichtfestival in Gent dus. Ik had het nog nooit gezien… en zou niet echt iets hebben gemist als dat na de laatste editie zo was gebleven. In my humble opinion. Mooi, dat wel. Maar voor mij net niet magisch genoeg. Misschien door de massa volk? Misschien door mijn massa fantasie die het spektakel in mijn hoofd groter maakte dan het was? Ik werd er niet helemaal warm van. Integendeel. De wind, de koude en de regen vochten een ijzige strijd uit in de toppen van mijn vingers en tenen. Mijn warme lichaampjes werden koelbloedig afgeslacht. Led op *oops, she did it again*, het was wel mooi gemaakt en spectaculair om te zien. Maar het bleef voor mij wat te veel aan de oppervlakte. De schijnwerpers richtten zich eerder op ‘zie eens wat we kunnen’ in plaats van een licht extatisch gevoel te creëren. De witte schaapjeswolk die peertjes verzamelde in haar buik, vond ik wel de moeite. Mijn gedachten gingen even zweven… naar de kamer van mijn meme waar ook een draadje loszat. Bedoelt ze dat nu dubbelzinnig? Positief! Dat moet kunst doen voor mij. Een stukje belichten uit je eigen leven. De schakelaar spelen naar een andere wereld. Klik!

> King Boris. Katten zijn de max, al is Max meer een naam voor een hond. Vroeger vond ik honden leuker, misschien omdat mijn vader geen kattenmens was? Al kon hij wel eens kattig zijn… gelukkig vaak ook speels. Zoals tijdens zijn zelfverzonnen tuinspel ‘de wolf en de schaapjes’. Va in de rol van tikkende rover, mijn broers en ik in de wol van bange prooi. Als vader de wolf een arm (schaapje) te grazen kreeg – inclusief diepe brulgeluiden en hoge armbewegingen – moest het zijn tijd afwachten in de zandbak… tot een ander schaap met uitgestrekte supermanpoot to the rescue kwam, of tot er geen schaap meer overbleef. Soit, we weiden uit. Katten dus. Die ronkende rakkers. Aaibaar maar eigenwijs. Daar hou ik van. Ze doen hun eigen ding. Laten zich niet opjagen. Ook niet als je ze wil binnenlaten. Lang-zaam. Nog even uitrekken. Linkerpoot. Rechterpoot. Midden in het tochtende deurgat. Als (!) ze al willen binnenkomen. Soms lijken ze te lui – of te hautain – om dat propergelikte gat van hen op te heffen. Dan snort hun pokerface in denkbeeldige koeien van letters ‘Wuk?!’ Of ik een West-Vlaamse kat heb? Nee, het moest gewoon boertig klinken (oooh, onder de gordel *sorry*). Boer Boris. King of the Hill. Hail me! De misplaatste air krijg je er gratis bij. Ik lig vaak plat met die goddelijke smoel. Onze leeuwenkoning in zijn woeste savanne, die ook wel onze voorlopige tuin heet. Al pist stressbal Simba wel in zijn broek – of in onze zetel – als een onbekende zijn territorium betreedt. Zijn huis. En thuis. Yes, home is where the hairball is.

 
> Wandelen. Het doet iets met een mens. Je struint niet alleen langs typisch Vlaamse Velden – waar je naast een knotwilg al eens een curiositeit spot zoals het huis van Nijntje – maar verkent tegelijk desolate hersenbanen. Je voelt alles stromen. Frisse wind, frisse gedachten, frisse energie. En na een tijd ook warme snottebellen uit je neus. Fack, geen zakdoek! Dan maar snuiten als een coureur. En hopen dat er geen slagtanden in je mond belanden. Of op degene die in je wiel zit. Heb je het ook zien waaien? In februari hing het al in de lucht. Zo’n blauw-wit kleed (of was het nu zwart en goud?) dat uitnodigt om met je hoofd in en naar de wolken te lopen. Heerlijk geurend groen gras waar je spontaan hoog in wil gaan huppelen – Bambi, move over! Als een dartel lammetje. Of als twee luie schapen die even samen onder de wollige hemel kruipen. Grasduinend. Malend over het leven. Vrijhehehee! Genietend van hier en nu, voor die wolf uit het verleden hen komt tikken. Laat het zand maar lopen, onze tijd staat even stil.

 
> Afscheid. ‘Afscheid nemen bestaat niet’, zong Marco Borsato. Toch voelt het redelijk realistisch nu mijn broer vertrekt op wereldreis… na alle laatste avondmalen, diashows, verhuisdozen, afscheidsfeestjes en -knuffels. Ja, het is maar een jaar. Ja, tuurlijk ben ik superblij voor hen. Ja, ik weet dat de tijd voorbij zal vliegen. Maar ja, er kan altijd iets gebeuren. Ja, daar denk ik wel eens aan al zeggen mensen dat je dat niet moet doen. En ja, de familiefeestjes zonder deze warme wacko worden anders. Koentje wist het ook al: ‘Zonder jou tikt de klok even snel, maar de tijden veranderen wel.’ Vlaamse schlagers to the bone! Met lyrics die medogenloos inhakken ter hoogte van je borstkast, die met de balans van je hormonen spelen – mag het een beetje meer zijn? – en blijven plakken als vlezige vezels tussen je tanden. Daar geniet je dagen later ook nog van *iew*. Onze Vlaamse cultuuriconen. Volbloed paradepaardjes die vrolijk platgereden paadjes bezingen en ons opzadelen met teksten en melodieën die in ons oor blijven galopperen. Alleen gesmaakt na het nodige gerstenat. Het Brabantse trekpaard op foute feestjes, waar samen met de top Tien Om Te Zien herinneringen van onder het stof worden gehaald. Puur goud, dat Jef en Marlies dankzij de digitale vooruitgang gelukkig nergens moeten missen *ahum*. Voor de laatste meters van mijn stuk, zet ik alles in op een klassieker van formaat. En van Volumia: ‘Kom ga nu maar, veeg je tranen weg, en onthou heel goed dat ik van je hou, van je hou.’ Ik wed voor twee man en een paardenkop dat je deze zin al zingend las. En dat de rest van de tekst nu uit je jeugdige jukebox loopt. ‘Zeg dat je niet hoeft te gaan schat…’

   
> Dia’s. Nostalgie, jeugdsentiment, zot lachen! Samen een avondje dia’s kijken, plaatje per plaatje. Van elkaar gescheiden door een simpele druk op de knop. Telkens gevolgd door het typische klikklaklak-geluid dat naast het volgende beeld ook een boek aan herinneringen openlegt. Elke ronde opnieuw. Uitkijken naar verre venstertjes op de wereld. ‘Niet aan de foto komen é, enkel het kadertje vasthouden.’ Het plaatje ontdekken door er licht op te laten vallen. Je armlijn uitgooiend in de richting van een open venster. Gebrand om een projectie binnen te halen van vroeger. En samen uit te vissen wie er boven water komt op de foto. Neefjes en nichtjes die intussen zelf kindjes hebben, tantes en nonkels die toen onze leeftijd hadden, oma en opa in de tijd dat okselhaar voor vrouwen nog oké was, wij als kleine pagadders, vake en moeke. Vereeuwigd. Op papier toch. Al bestaat een dia eigenlijk niet uit papier. Wel uit een of ander soort transparant plastic… en al. Dat ik het niet weet. En dat de generatie na ons het nog minder zal weten. Spijtig genoeg. Het heeft zo veel charme. Samen staren, en beelden voorzien van commentaren. Een domme film die leuke tijden draait. Vake, bedankt om die zalige momenten vast te leggen. Moeke, bedankt om die veel te korte sponsen broekjes te dragen als jong veulen. Zo kunnen wij onze tanden nog eens grinnikend blootlachen. Mihihihiihii!

BewarenBewaren