Wat als… Interstellar nu eens echt was? Dan kon je door de tijd rijzen <spoiler alert – euh, too late> om een avond op café te zitten met je zestienjarige zelf. Ik vraag me af wat ik tegen mijn pubervertolking zou zeggen.

Hoe ik toch altijd op zo’n vierdimensionele vragen kom? Ik zou het kunnen wijten aan intelligentie, creativiteit en de continue neiging om mezelf in vraag te stellen. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het een idee was van Kettingreactie Kelly en haar #boostyourpositivity oproep.

Hier zijn ze dus. Mijn sweet 16 aan mijn not so sweet 16:

> Schrijf in je dagboek en bewaar alle brieven. Het is gewoon té grappig om alles later terug te lezen. Zoals de handgeschreven hersenspinsels tussen jou en Malibuman (oh god). Leerrijk ook. Soms pijnlijk… Hoe bepaalde dingen zijn veranderd. Of net herkenbaar zijn gebleven. Zelfs nu nog. Meer dan tien jaar later. Doe er iets aan! Voor je dit binnen 10 jaar opnieuw schrijft aan je 30-jarige zelf.

> Houd contact met je vrienden. Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om mensen regelmatig te zien en een hechte band op te bouwen. Iedereen is druk bezig met zijn eigen leven. Geniet dus lekker van al dat hangen met je homies en blijf ze sociaal stalken. Je gaat geen toekomst tegemoet als straatloper, wat je moeder ook zegt. Wel als bezige bij, die primeur geef ik je alvast.

> Ga op Erasmus. Oke, het schrikt wat af om je Belgische zekerheden achter te laten. Je zou drie keer in de week de volleybal missen. En een plaats op de bank krijgen als je terugkomt. So what?! Je zou er veel uit leren. Over jezelf ook. Of die ervaring je leven zou veranderen? Dat zal je nooit weten. Al blijf je wel benieuwd naar avontuur in het buitenland. It’s never too late…

> Blijf niet bij foute vriendjes. Ja, je hebt het moeilijk om beslissingen te nemen. De gevolgen ervan te dragen. Mensen te kwetsen. Nee, het wordt er niet makkelijker op. Guess what: het wordt zelfs moeilijker als je zo’n dingen laat aanslepen… tot Mr Wrong je zelf laat zitten. Zonder pardon. Met gebroken hart. En dito zelfbeeld. Terwijl we beiden weten dat je van dat laatste al niet veel reserve hebt.

> Luister af en toe naar de raad van je ouders. Zoals die keer toen je moeder zei dat je later nog ging lachen met jezelf als je die clownschoenen kocht. Buffalo’s dus. Ik luisterde niet. En kan bevestigen dat ik er – na een lange periode van schaamte en zelftherapie – nu gelukkig groen goed kan om lachen!

> Die muziek, alsjeblieft. Die muziek?! De pijn-aan-de-oren-punk van je broer was vreselijk. Maar geloof het of niet. Jij deed beter. Jouw bonkende marinabeats sloegen in als een allesvernietigende bassbom: Solid Sounds, Mix Mania en zelfs Cherry Moon. Bitch please?! Terwijl er zó veel goede muziek bestaat. Zoals die waar je vader naar luistert. Met tijd en boterhammen. En met veel goesting. Zal je Pink Floyd later smaken, naast vele andere classics en newbies.

> Goed dat je stopte met roken… na die derde sigaret. Je toonde lef. Karakter. Doorzettingsvermogen. En je had ook geen geld. Trouwens je geld en gezondheid zijn meer waard dan dat. Anders kon je nu zeker niet meer mee met die jonge poepjes op training. En belangrijker: kon je jezelf niet sussen met ‘anderen geven het uit aan sigaretten’ na die ene zeldzame impulsaankoop (je gevoel voor sarcasme ben je nog niet kwijt). Luister vooral naar deze tip: koop een grotere kleerkast. Ik meen het.

> Wees blij dat jullie gaan kamperen. Ja, de rest van de klas gaat naar een hotel met zwembad in een zonnig land met knappe animatoren. Dat prikkelt de fantasie. Maar geloof me, ik deed het intussen alletwee: wakker worden met de zon die op je tent schijnt – of je vader die met een strohalm en een smile tot achter zijn oren aan je neus kietelt – vind je later onvergetelijk veel leuker dan opstaan tussen een massa lege strandstoelen, ingenomen door een leger handdoeken die in stilte it’s my territory scanderen. Veel hotelmensen zijn nogal gereserveerd.

> Probeer je jongste broer wat te sparen. Het is nog maar een kind. Hij weet niet beter. Smeekt om jouw aandacht. Smacht naar jouw liefde – nee, dat vertelde hij niet zelf, dat weet je nu gewoon. Hij bedoelde het goed. Zelfs als hij met zijn woestijnmuizen op zijn hoofd en zijn broek op zijn enkels jullie tienergesprekken con-ti-nu kwam verstoren. Oke, dat van die broek is niet waar. Maar zo voelde het wel. Ik, puber, vertel vandaag met trots tegen jongere broer, snotaap, dat het nu goed klikt tussen ons. True story!

> Nee, het is geen goed idee om een hele fles Pisang op te drinken. Nee, zeker niet zonder fruitsap. Ach, iedereen moet erdoor. De eerste keer kotsen van ‘den drank’. De slappe spieren. De ongecontroleerde bewegingen. De medogenloze wetten van de zwaartekracht. Hoe kan zo’n hemels zweven toch zo snel in een zwart gat veranderen (dit is een retorische vraag, ik verwacht hier geen antwoord op)? En dan die kater achteraf… Ach, zo erg is het niet dat je die voze groene bananenlikeur nooit meer wil drinken. Let op je 21e verjaardag wel op met witte wijn. Zo’n fris glaasje zal je later nog appreciëren op café of restaurant.

> Doe eens een kleedje aan. Vergeet die traumatische droom: ja, je had een rokje aan op een familiefeest. Nee, het was geen goed idee om daarmee op de schommel te kruipen. Dat kon je neef ook niet weten toen hij begon te duwen en – samen met de hele familie – zag dat je geen slipje droeg. Het was een droom! Kleedjes staan je goed. Anderen zeggen het ook (die geloof je meestal sneller dan jezelf). Kleedjes zijn handig. Zeker als je met de fiets door de regen moet: nylonkousen drogen su-per-snel. In tegenstelling tot die brede broeken met olifantenpijpen. Nooit water in de kelder, nee. Wel tot aan je knieën.

> Moest die navelpiercing echt? Ja, je had het lef *waaaw*. Ja, je deed het samen met je beste vriendin *cute*. Ja, die viel flauw terwijl jij vond dat het wel meeviel *stoer*. Maar ja, je wordt ooit zwanger – nee, niet voor je 30 – en dan wordt dat strakke gaatje gewoon een te ver uitgerokken naadje.

> Zie jezelf wat liever. Alsjeblieft. Nu ik je dagboeken erop nalees, besef ik hoe erg het soms was. Arme jij. Arme ik. Continu in tweestrijd. Slachtoffer en dader. De duorol van je leven. Een tip: als je dan toch zo streng bent voor jezelf, doe het dan ook op schrijfvlak. Er bestaan genoeg synoniemen voor ‘lelijk’, ‘haten’ en ‘niets waard’. Een veel betere tip: wees wat zachter voor jezelf. Behalve dan op schrijfvlak. Blijven oefenen bitch!

> S-t-i-j-l-t-a-n-g. Zet het in je woordenboek. Of laat je haar groeien. Zo’n strakke middenllijn – oké, je probeerde een manier te vinden om dat stukje ‘vals plat’ recht te trekken achter je oren – heeft alleen een meerwaarde op een sportveld. M-e-s-s-y. Zo’n dotje. Noteer ook maar in je stijlboek. Er komt een tijd dat je het lekker laat hangen. En dat ziet er nog goed uit ook! Warrig. Krullerig. Air-dried. Rekkertje errond. Leve de net-uit-bed-look.

> Probeer misschien eens uit te zoeken welke studierichtingen er zoal bestaan. Ik citeer het gesprek met jezelf na het 6e middelbaar: ‘Ik wil iets doen met schrijven, euh… vertaalkunde’. Surprise, surprise. Oke, je kwam terecht in een sector die je ligt en waar je goed in bent. Maar waarom wist je niet dat grafische vormgeving bestond? Of fotografie? Misschien maar best. Kiezen was nooit je sterkste vak. Al wist je toen perfect wat je wilde. Intuïtief. Natuurlijk. Schrijven is dan ook je ding. Dat wist je al, voor je het wist.

> Je raakt heus wel van ‘t straat. Nog voor je 16 bent. Wat blijkbaar de grootste angst was in je ‘het is affrontelijk dat ik nog geen lief heb’-dagboekfase. Al kon het even goed de ‘ik wil lekken’-fase heten – ja, dat stond er letterlijk. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan iets al dan niet doen voor een bepaalde leeftijd. Pin je niet vast op standaarden of cijfers. Je wint of verliest er geen respect mee. Je wordt er geen beter of slechter mens van. Volg je gevoel. Ja, dat is moeilijker dan je denkt.

Met deze wijze woorden eindig ik mijn monoloog. Mijn zestienjarige zelf denkt nu: “Whatever, I don’t care. Ik doe gewoon mijn goesting.” De dertigjarige versie kan dit alleen maar toejuichen. Een sterk karakter. Een positieve geest. Een zoekende denker. Blijf jezelf. Luister naar anderen. En volg je eigen weg. Ik ben trots op wie je bent geworden. Ja, dat durf ik nu wel zeggen over mezelf… zeker na het zien van de foto’s die hier volgen :)

BewarenBewaren