> FoMu A’pen. Voor wie het niet helemaal duidelijk is: we bezochten het FotoMuseum in Antwerpen. Leuk! Zowel de locatie als de selectie foto’s, het snuistershopje, het cinemazaaltje en het buitenaardig eetcafe ‘Ufo’. Bescheiden – al is het in Antwerpen *oeeee* – maar zeker de moeite waard! Na 2 of 3 uur slenteren ben je rond. Perfect voor mij. Dan heb ik het vaak gehad. Overdosis prikkels. Zoals een nieuw parfum kiezen: na drie geuren komt het niet meer binnen. Na drie tentoonstellingen kan ik het ook niet meer zien of smaken zoals het hoort. De beelden op de foto zijn trouwens van de Belgische fotograaf Nick Hannes, die zijn verhaal ‘Mediterranee’ ophing aan de kustlijn van de Middellandse Zee.

> Helikopterperspectief. Hoe je naar iets kijkt, bepaalt vaak hoe je over iets denkt. Soms bekijk je een situatie beter eens uit een verrassend standpunt. Vanop een andere hoogte. Een bredere context. Met een helikopterperspectief, zoals ze in marketingtermen zeggen. Of met een trapladderperspectief, zoals ik het deed. Je ziet plots meer dan iemand die in bed ligt. In een onafgewerkte bouwkamer. Waar een warme zon harde schaduwen werpt. Een roos op het nachtkastje. Geflaneerd door een boek van Alfons Vansteenwegen. Ik zou zeggen: lees zelf je verhaal! Ik schreef de foto voor mijn eindwerk fotoanalyse.

> Rien reads. Op de trein, tot de mensen al instappen als ik er nog uitmoet. Tussen twee huishoudhoofdstukken door, tot ik de patatten hoor overkoken. In de zetel, tot de kat zich met zijn kont tussen de lijnen van mijn boek parkeert. Nog snel een hoofdstukje in bed dan, tot ik noodgedwongen moet opgeven wegens doorleeswonden zoals bevroren vingers of een stijve nek. Aaah lezen. Ik zou het meer moeten doen. Dat denk ik eigenlijk élke keer als ik een boek uitheb, wat de laatste tijd te weinig was… Maar heb ik een doel in 2015: 12 (of course) exemplaren verslinden, waarvan ik ‘Kom hier dat ik u kus’ en ‘How blogs work’ al kan afkruisen. Next: The Brothers Karamazov, op vraag van mijn broer die meeleest. Challenge accepted! In het Engels. En voor het eerst op mijn e-reader. Ik ben benieuwd.

> Ice baby baby baby. Na het jaar van de trouwfeesten en de babyborrels, volgt de vuurdoop dertigste verjaardagsfeestjes. Van gezellige praatjes, etentjes op restaurant, dansfeestjes en pannenkoeken tot… euh: ijshockey! Man man man. Dat was meteen ook het sterkst vertegenwoordigde geslacht, op drie dappere vrouwen na. One of the guys, hell yeah! Tot we de outfit én uitleg kregen: “Mannen, een beetje rustig met de vrouwen graag. Er is vorige week nog een naar het ziekenhuis gevoerd – spanningsopbouwende pauze – en die ligt er nog.” Wanna go? We wagen toch de gok. Gelukkig. Het was vree w-ijs!

> Bosbrunch. Als de zon je ’s morgens met haar stralende armen uit je bed knuffelt, heb je plots meer zin en inspiratie om dingen te doen. Zoals een bosbrunch. We trekken into the woods met smakelijke stash en vichy picknicklaken. Heerlijk! Ik hou van het bos. Van de geur en de kleur. De rust die energie geeft. De geluiden die om je oren vliegen. Het plezier van beestjes spotten – tenzij die in je koffie zitten. Hmmm, the perfect picnic spot!

> Koninginnedag. Een paar keer per jaar – veel te weinig – nemen mijn beste vriendin en ik samen verlof. Dan gaan we shoppen en koffiekletsen. Lees: dan doen we welgeteld één kledingwinkel, gevolgd door een zalige OR koffiebar met taartjes. Een succesrecept! Ons geduld is nogal snel op. En ons budget eigenlijk ook. Het Paleis heeft dan ook zo’n leuke selectie. We zijn er koninginnen te rijk – en als we buitenkomen te arm. Urenlang ploegen en oogsten in de drukke Veldstraat is nu eenmaal niet echt aan ons besteed.

BewarenBewaren