Beste Boris

Elke morgen ben je blij me te zien. Dat is wederzijds. We genieten luidop van samen knuffelen. Een lege avond in de zetel voelt voller met jou, zelfs als je mijn chipjes steelt. Ik zou je voor geen geld ruilen. Al wil ik één ding kwijt: moet je zo nodig achter de zetel pissen?

Het gebeurt sinds we zijn verhuisd. Je bent precies pisnijdig. Alles probeerden we: een extra kattenbak, meer aandacht, een plasje parfum, nog meer aandacht, een stevige druppel kattenschrik, iets minder aandacht, zilverpapier… Voor geen goud spaar je onze nieuwbouw. Een afrekening? We zijn pissed. Ergeren ons geel. Maar kunnen je moeilijk de kattenbak in draaien.

Je probeert duidelijk iets te vertellen. Dat lezen we in hele epistels op de vloer. Een boodschap in geuren en kleuren. Het ding is: wij zijn geen katten (surprise!). Houd je vloeiende kattenbelletjes dus voor buiten. Daar kan je de purrfecte doelgroep bezeiken met territoriumaanslagen in plaats van ons huis te terroriseren.

Geen zorgen. Ik wil je niet zwarter maken dan je al bent. Je blijft mijn beste maatje (#beestie!). Zelfs als je een haarbal scoort in mijn mand vol propere was. Stop gewoon met de blaas uit te hangen. Alsjeblieft. Laat ons dit hoofdstuk afsluiten, in peace.

Bedankt
U Riene slash liefhebbende baasje

Onze kater…

… die niet is opgezet, met deze post