41 jaar geleden gleed ik de wereld in. Met een beetje hulp, ik was toen al een twijfelaar. Zou ik nu al komen? Zou ik nog wat blijven zitten?

Uiteindelijk -twee weken na de uitgerekende datum- waren het de weëenopwekkers die mij een duwtje in de poep gaven.

Die duwtjes heb ik af en toe nog nodig – spreekwoordelijk dan toch. En tegelijk weet ik vaak best goed wat ik wil. Een vat vol interessantigheden zegt.

Ik kan uren nadenken en babbelen over het gedrag van mensen. Over mijn eigen gevoelens en gedachten. Over de opvoeding van onze kinderen. Over het gezin waarin ik zelf opgroeide.

Ik kan met moeite een minuut nadenken en babbelen over tegels of badkamers. Over auto’s. Over welke mensen een brood kopen bij welke bakker en daar dan vertellen over andere mensen die op cruise zijn geweest en daar goed weer hadden, en veel eten ook.

41.
Wat een voorrecht om die leeftijd te bereiken. Veilig en gezond. Gelukkig, met groeimarge.

Mijn lijf speelt al jaren volleybal. Ooit ook piano. Het kreeg een bril in de derde kleuterklas, lenzen in het eerste middelbaar. Het bleef wat achter in de puberteit, maar deed uiteindelijk bescheiden wat werd verwacht. Het overleefde foute kapsels. Foute studentenfeestjes. En uren studeren op een bureaustoel van Samson en Gert – een eerstecommuniecadeautje op de groei. Het reisde een deel van de wereld rond. En het creëerde zelf drie nieuwe bestemmingen uit haar hoogsteigen baarmoeder – die ze er ook nog eens volledig natuurlijk uitperste.

Sinds het ouderschap slaapt mijn lijf minder dan het zou willen, en tegelijk staat het alle dagen op. Staat het alle dagen klaar.

41.
Vier. Eén.

De 1 die ik vandaag 4 ben ikzelf – kan iemand dat dan ook eens duidelijk maken aan mijn drie kinderen ;)