20 jaar samen vandaag.
1 jaar getrouwd.

Onze relatie overleefde al wat virussen – onlangs nog, toen ons hele gezin een voedselvergiftiging had en we allemaal tegelijk op de pot zaten of boven een emmer hingen.

Het is liefde met geschiedenis.

Hij zag drie kinderen uit mijn lijf groeien en komen. Hij stapte uren, zelfs dagen, mee door mijn doolhofhoofd – soms zocht hij mee de weg, soms bleef hij gewoon bij me als ik me verdwaald voelde. Hij reisde mij achterna naar Thailand, 24 uur helemaal alleen onderweg, toen ik daar tijdens mijn soloreis in het ziekenhuis belandde met dengue. Hij zag mijn lichaam veranderen, zag mij zachter worden. Hij hielp mijn moeder om het huis (bijna) naast ons te kopen en te verbouwen – omdat hij het zelf als kind zo leuk vond om naast zijn grootouders te wonen. Hij zag mij crashen. Wenen. Als een klein kind. Bang. Boos. Bedroefd. En hij bleef.

Hij blijft.

Ik zag hem zijn haar kwijtraken. Familieleden kwijtraken. Ik hield zijn enkels met afgezakte broek in de lucht toen hij flauwviel op toilet. Ik zat ernaast toen hij in de poep van een Noorse auto reed. Ik hoorde hem ‘s nachts wakker schrikken, als een zombie die recht veert uit zijn graf, op zijn adem trappend met een bonkend hart. Ik luisterde hoe zijn lichaam sputtert – en hoe vermoeiend zijn zoektocht is naar een oorzaak of oplossing. Ik zag hem verdwijnen in jaren van slapeloze nachten, in aparte kamers, en toch aanwezig blijven. Ik zag hem crashen. Roepen. Als een klein kind. Bang. Boos. Bedroefd. En ik bleef.

Ik blijf.
Of dat blijven voor altijd is, weten we niet. Wel zo lang het zo blijft.

Zo lang we blijven praten. Zo lang we blijven delen. Spelen. Graag zien. Zo lang we samen stil kunnen blijven, zonder dat het awkward wordt. Zo lang gaat het. Zo lang blijven we gaan.

Hij.
Ik.
Het is liefde met een toekomst.

Niet perfect.
Wel echt.

🖤