Op de terugweg van Grottes de Lacave zien we bordjes richting Rocamadour. Klinkt goed. We besluiten een kaarsje te gaan branden in dit bedevaartsoord. We zijn niet katholiek, maar houden van de symboliek: wat extra liefde en warmte verspreiden.

Na wat bochtenwerk, draait onze blik instant dezelfde richting uit: bovenop een rots prijkt een kerk, met huizen eronder. De zon, herfstkleuren en schaapjeswolken maken het schilderijtje af.

Parking zoeken blijkt geen godsgeschenk. We rijden wat rondjes en parkeren naast een ijssalon. Een strategische keuze, om vermoeide kinderen om te kopen op de terugweg – sorry @afgestemdopvoeden, soms is het makkelijk om je kind even als puppy te behandelen #opdebiechtstoel.

Sus belandt in de draagzak. Mon zigzagt mee de berg af. Onderweg staat de kruistocht van Jezus afgebeeld. Mon vraagt uitleg. Niet simpel om dat (toch gruwelijke) verhaal te doen aan een vijfjarige. Ik zoek, weet het niet goed, wik en weeg mijn woorden. Sven lacht mij uit, de Judas. Mon vindt het spijtig en niet eerlijk voor Jezus.

We steken een lichtpuntje aan in de kerk. En struinen wat rond. Ik geef uitleg over dingen waarvan ik wél iets weet: dat ze vroeger post stuurden met duiven bijvoorbeeld. ‘Hoe wist die duif waar ze moest zijn? Kon die overal naartoe vliegen? En hoe deden ze die brief rond haar poot?’ Note to self: laat die duif de volgende keer gewoon voorbijvliegen.

Dan komt het moment van de waarheid: terug bergop, met een gruwelijk Jezus-tafereel in elke bocht. Ik laat degene die kan zien even blind worden: van zodra er een kapelletje verschijnt, doe ik een handlegging over Mon zijn ogen. Ik gids hem veilig voorbij hoofden met doornkronen en handen met nagels. Sven lacht Jezus uit, de Judas: hij fotografeert hem met Snapchat-filters.

Zoals voorspeld, belonen we onze trouwe volgers boven met een ijsje. Daarna slingert Sven onze auto weer naar beneden: ‘langs plein en straat en heeg, op weg naar huis’ – @geluidshuis: we luisterden duidelijk al veel Kabouter Korsakov onderweg.

We zien een regenboog in de wolken, al is er geen regen. Een teken van God? Er klinkt ook een tikkend geluid in elke bocht. Nog een teken? Thuis ontdekt Sven dat een van de schokdempers olie lekt. Als hij snel even belt met de garagehulplijn van thuis, blijkt dat we die best laten vervangen. Godverdomme! Had hij misschien toch niet met Jezus moeten lachen, haha.

Op de planning dus: een garage zoeken die een gaatje heeft voor ons. Want zo mogen we niet verder rijden.

Intussen is alles terug in orde: we zijn twee nieuwe schokdempers rijker en 886 euro armer. We kunnen terug veilig rondtoeren, en – thank God – dat is het belangrijkste.