Mont Saint Michel. De weg ernaartoe gaat te voet. En is lang – vooral voor, en door, de kinderen. We buggyen, loopfietsen, dragen en spelen.

Eens we de muren bereiken en binnengaan, willen ze alle trappen op. En dat zijn er veel. Niet zo handig met een buggy en een loopfiets. Ze willen ook alles aanraken, opeten of cadeau krijgen in elk toeristenwinkeltje. En dat zijn er ook veel.

Ze treuzelen, klagen en lopen voor de voeten van andere mensen. Dus keren we terug op onze stappen. Terug buiten de historische muren en de platgetrapte paadjes.

Op vrije (blote slijk)voeten. In de vrije zeelucht. Dat is duidelijk meer hun ding. Eerlijk: wij genieten eigenlijk ook van de ruimte. En het unieke uitzicht.